DDW2021 COLUMN #4 – Ontwerper zoekt industrie – volgend jaar op DDW-TV?

DDW2021 COLUMN #4 – Ontwerper zoekt industrie – volgend jaar op DDW-TV?

Elke dag, de hele week gidst DesignDigger je langs de belangrijkste, origineelste en ook vreemdste trends en ontwikkelingen op DDW. Met dag drie: ontwerper zoekt industrie. Beide zijn onmisbaar om de productieketen te innoveren. Een tv-format kan uitkomst bieden?

Bittere ernst en absurde humor op Dutch Design Week die van meer naar minder wil

Bittere ernst en absurde humor op Dutch Design Week die van meer naar minder wil

Van meer naar genoeg, hoe doen we dat? Twee projecten op de Dutch Design Week wijzen de weg. “Laten wij vooral niet vergeten dat de 80 procent samenleving ook heel leuk kan zijn.”

DDW2021 COLUMN #3 – Design tussen nep echt en echt nep

DDW2021 COLUMN #3 – Design tussen nep echt en echt nep

Elke dag, de hele week gidst DesignDigger je langs de belangrijkste, origineelste en ook vreemdste trends en ontwikkelingen op DDW. Met dag drie: “Van fake news en deep fakes tot augmented realities en data driven polictics – de grenzen tussen on- en offline versmelten.”

DDW2021 COLUMN #2 – Post-industrieel (en post-digitaal) knutseldesign

DDW2021 COLUMN #2 – Post-industrieel (en post-digitaal) knutseldesign

Elke dag, de hele week gidst DesignDigger je langs de belangrijkste, origineelste en ook vreemdste trends en ontwikkelingen op DDW. Met dag twee: “Met knutseldesign nemen jonge ontwerpers een voorschot op de toekomst.”

DDW2021 COLUMN #1 – Van meer naar genoeg met ‘the magic number’

DDW2021 COLUMN #1 – Van meer naar genoeg met ‘the magic number’

Elke dag, de hele week gidst DesignDigger je langs de belangrijkste, origineelste en ook vreemdste trends en ontwikkelingen op DDW. De aftrap is vandaag: “Dankzij de verbeeldingskracht van ontwerpers wordt minder juist vrolijker en speelser.”

Hella Jongerius ontvangt BNO Piet Zwart Prijs 2021

Hella Jongerius ontvangt BNO Piet Zwart Prijs 2021

Hella Jongerius is de winnaar van de BNO Piet Zwart Prijs 2021. De jury koos haar unaniem vanwege haar uitzonderlijke staat van dienst en haar betekenis voor huidige en volgende generaties ontwerpers. Ook is zij meermaals in staat gebleken om ook haar eigen praktijk opnieuw vorm te geven.

LONGREAD TALENT #4 – Ik en de toekomst: Focus, veerkracht en inventiviteit in crisistijd

LONGREAD TALENT #4 – Ik en de toekomst: Focus, veerkracht en inventiviteit in crisistijd

Op DDW presenteert het Stimuleringsfonds voor de Creatieve Industrie de nieuwste lichting ontwerpers met een talentenbeurs. DesignDigger blikt vooruit met het vierde en laatste deel in een serie longreads over talent.

Expo in HNI belicht verontrustende Disneyfantasie van witte droomprinsen en keukenmeisjes

Expo in HNI belicht verontrustende Disneyfantasie van witte droomprinsen en keukenmeisjes

In de tentoonstelling ‘De architectuur van een wondere wereld’ focust curator Saskia van Stein op de invloed van het Disney imperium op het denken over gender, kolonialisme en identiteit.

Drie expo’s over thema ‘The Greater Number’ die je niet mag missen op de Dutch Design Week

Drie expo’s over thema ‘The Greater Number’ die je niet mag missen op de Dutch Design Week

Het thema van Dutch Design Week is dit jaar The Greater Number. Deze zoektocht naar een optimaal getal gaat uit van minder in plaats van altijd maar méér. Op deze drie presentaties op DDW kun je zoeken naar jouw ‘greater number’.

PANELGESPREK HOUTBOUW – “Architecten moeten ook nadenken over de sloop van gebouwen”

PANELGESPREK HOUTBOUW – “Architecten moeten ook nadenken over de sloop van gebouwen”

Op uitnodiging van BLOK Plaatmateriaal verkennen drie bouwexperts de rol van hout in de klimaatopgave. De uitdagingen zijn groot. “Maar hout heeft goede kaarten.”

DDW-special van DesignDigger LIVE met dubbelinterview met wereldverbeteraars Dave Hakkens en Nienke Hoogvliet

DDW-special van DesignDigger LIVE met dubbelinterview met wereldverbeteraars Dave Hakkens en Nienke Hoogvliet

Op maandag 18 oktober (20-21u) is een speciale – gratis! – editie van DesignDigger LIVE in De Kazerne met Nienke Hoogvliet en Dave Hakkens. In hoeverre zijn hun duurzame ambities haalbaar nu milieuproblemen zo overweldigend worden dat de meeste mensen de hoop verliezen?

LONGREAD TALENT #3- Ik en de ander: Empathisch ontwerptalent focust op mensen, niet op zichzelf (of dingen)

LONGREAD TALENT #3- Ik en de ander: Empathisch ontwerptalent focust op mensen, niet op zichzelf (of dingen)

Deel drie uit een serie van vier longreads waarin de balans wordt opgemaakt van zeven jaar Talentontwikkeling door het Stimuleringsfonds voor de Creatieve Industrie. Wat zijn de dromen en dilemma’s van een aanstormende ontwerpgeneratie? “De blik verschuift van expressie en succes naar ongelijkheid en inclusiviteit.”

LONGREAD TALENT #1 – Ik en mijn praktijk: Hoe onderzoekende ontwerptalenten zich opnieuw (moeten) uitvinden

De afgelopen zeven jaar heeft het Stimuleringsfonds voor de Creatieve Industrieruim 250 jonge ontwerpers ondersteund met de Regeling Talentontwikkeling. In drie longreads wordt gezocht naar de gedeelde mentaliteit van deze ontwerpgeneratie, die is gevormd door de grote uitdagingen van onze tijd. Daarbij wordt onderzocht hoe ze omgaan met thema’s als technologie, klimaat, privacy, inclusiviteit en gezondheid. Met in deze eerste longread: de diepgaande reflectie op het vakgebied en plek van de eigen praktijk daarin. “De vastgeroeste uitgangspunten van mode, design en architectuur worden bevraagd en verrijkt met nieuwe instrumenten, technieken, materialen en podia.”

Ik en mijn praktijk

Het Dirty Design Manifest van Marjanne van Helvert is een vlammend betoog tegen de vervuilende productie van veel designobjecten. En passant wordt afgerekend met het aanwakkeren van de consumptie door verleidelijke designproducten zonder eigenheid of intrinsieke waarde. Het manifest richt de pijlen niet alleen op fabrikanten en consumenten, maar ook op ontwerpers die te weinig aandacht hebben voor duurzaamheid, ongelijkheid of andere prangende maatschappelijke kwesties. Het is kortom een j’accuse tegen de schaduwkanten van design. 

Van Helvert is naast criticus ook textielontwerper en ontwikkelde Dirty Clothes, een unisekscollectie van gebruikte kleding. Om haar kritische visie verder te ontwikkelen, ontving ze in 2016 een talentontwikkelingsbeurs van het Stimuleringsfonds. Deze subsidie van vijfentwintigduizend euro wordt door het Stimuleringsfonds jaarlijks aan zo’n dertig jonge ontwerpers toegekend. Van Helvert gebruikte de ondersteuning voor het schrijven van The Responsible Object: A History of Design Ideology for the Future. In deze bundel houdt zij diverse designfilosofieën grondig tegen het licht en test deze op houdbaarheid en toepasbaarheid, nu en in de nabije toekomst. Het zal niet verbazen dat het boek alleen al qua ontwerp overtuigend was, uitgevoerd in een strak grid en een krachtig zwart-wit-oranje kleurpalet. Met de inhoud profileert Van Helvert zich bovendien als een scherpzinnig denker en gewetensvol onderzoeker.

The Responsible Object: A History of Design Ideology for the Future van Marjanne van Helvert

Oorlogswonden helen

De wijze waarop Van Helvert zich tot haar werk verhoudt, is kenmerkend voor een generatie ontwerpers die hun kritische blik niet langer alleen op de eigen beroepspraktijk richten, maar op het hele vakgebied. Deze trend komt duidelijk naar voren als we de verschillende lichtingen bekijken die door jaren heen een beurs ontvingen via de Regeling Talentontwikkeling, dat daarmee niet meer alleen als een ‘who’s who’ van een verse ontwerplichting is maar ook een actueel tijdsbeeld schetst van de creatieve industrie.

Sinds de lancering van de Regeling Talentontwikkeling in 2014 hebben zo’n 250 jonge ontwerpers gebruikgemaakt van deze mogelijkheid om zich te professionaliseren. De eerste jaren richtten de deelnemers zich vooral op een diepgaande reflectie op de eigen praktijk. Met veel succes overigens. Productontwerper Sabine Marcelis (lichting 2016) bijvoorbeeld gebruikte het jaar om nieuwe samenwerkingen met manufacturing professionals op te bouwen. Wat resulteerde in een bibliotheek met nieuwe, pure materialen inzetbaar voor diverse projecten. Het zou haar wereldfaam brengen. Modeontwerper Barbara Langendijk en sieradenontwerper Noon Passama (lichting 2015) experimenteerden in het gezamenlijk project Silver Fur met een hightechtextiel met eigenschappen van bont. Het resulteerde in een innovatieve collectie waarin kleding en sieraden op een organische manier versmelten. Of architect Arna Mačkić (lichting 2014) die zich boog over de rol die architectuur kan spelen in het helen van oorlogswonden in haar geboorteland Bosnië. Mačkić was in 2019 de winnaar van de Jonge Maaskantprijs, de belangrijkste onderscheiding voor jonge architecten. Al deze talenten verbreedden hun persoonlijke fascinaties en versterkten hun ontwerpkwaliteiten om zo een uniek profiel te ontwikkelen. Dit is – de naam zegt het al – nog steeds de basis van de Regeling Talentonwikkeling.

Interieur Filmfonds – Sabine Marcelis

De Regeling Talentontwikkeling is niet alleen een ‘who’s who’ van een verse ontwerplichting maar schets ook een actueel tijdsbeeld van de creatieve industrie.

Maar gaandeweg werden door de geselecteerde talenten niet alleen persoonlijke grenzen verlegd, meer en meer werden ook vanzelfsprekende grenzen van het vakgebied onderzocht. De jongste lichtingen laten ook zien dat onderzoek niet langer een manier is om tot een ontwerp te komen. Onderzoek ís het ontwerp geworden. Niet alleen in mode maar ook in productdesign, grafisch ontwerp, architectuur en gaming, interactive en ander digital design. Waarom zou een architect altijd een gebouw moeten ontwerpen? Of een stadswijk of landschap? Dat is het uitgangspunt van de utopische landschappen van Carlijn Kingma (lichting 2018). Haar architectuur bestaat alleen op papier en is gemaakt van niets anders dan gitzwarte inkt. De zeer gedetailleerde pentekeningen zijn vaak meer dan een meter hoog en breed en bestaan uit gebouwen die deels fantasie en deels historisch zijn. Met deze kaarten verbeeldt zij abstracte en complexe maatschappelijke begrippen waarmee de architectuur al eeuwenlang stoeit – de utopie, het kapitalisme of zelfs angst en hoop. Kingma voedt haar vakgebied met filosofische bespiegelingen en historisch besef. Door zich niet architect maar ‘cartograaf van denkwerelden’ te noemen, plaatst zij zichzelf buiten de architectuur. Ze is tegelijkertijd deelnemer én beschouwer van haar vak. Net als Marjanne van Helvert.

Lees een eerder interview met Carlijn Kingma: Carlijn Kingma: “Mijn architectuur is een getekende taal”

Tech-food als conversation piece

De textielontwerper die een boek maakt en de architect die niet wil bouwen – het is exemplarisch voor een generatie die het eigen vakgebied onderzoekt en opnieuw definieert. Wat zijn de opties voor een modeontwerper die zich wil onttrekken aan de dominante industrie? Wat betekent het om een productontwerper te zijn in een wereld die ten onder gaat aan overconsumptie? Hoe ga je om met kwesties als privacy of verslavende clickbait bij het ontwerpen van een app, website of game? Dit fundamentele zelfonderzoek is weliswaar gebaseerd op persoonlijke dilemma’s, soms zelfs frustraties, maar voedt de hele beroepsgroep.

Edible Growth – Chloé Rutzerveld

Dat onderzoek kan hyperrealistisch én hypothetisch zijn. Als food designer creëert Chloé Rutzerveld (lichting 2016) projecten over het voedsel van de toekomst waarbij ze design, wetenschap, technologie, gastronomie en cultuur verbindt. Edible Growth is een ontwerp voor kant-en-klare gerechtjes uit de 3D-printer. Deze zijn opgebouwd uit lagen met zaden, sporen en een eetbare voedingsbodem. Eenmaal geprint ontwikkelen ze zich door natuurlijke gist- en rijpprocessen in enkele dagen tot een volledig eetbaar minituintje. Het is geen nadrukkelijk concreet product dat Rutzerveld ontwikkelde, maar een paper concept om maatschappelijke en technologische vraagstukken rond voedsel bespreekbaar te maken voor een breed publiek. Op basis van mediageniek beeld van nepgerechtjes en een intrigerende projecttekst wordt Rutzerveld inmiddels internationaal uitgenodigd voor lezingen en tentoonstellingen. Haar prototype is het product geworden.

Lees een eerder interview met Chloé Rutzerveld: Het nieuwe voedsel is plofinsekten en kweekvlees – aldus Chloé Rutzerveld

Hacking Household – Jesse Howard

Deze onderzoekende houding is de verbindende factor geworden tussen de jonge ontwerpers die een talentontwikkelingsbeurs ontvingen. Het doel kan een concreet resultaat zijn – bijvoorbeeld het aanleggen van een materialenbibliotheek of een modecollectie los van seizoenen en gender. Maar ook wordt het hele vakgebied onderzocht, onder meer met een manifest over dirty design. Of door de rol van de ontwerper als producent te verkennen, zoals Jesse Howard (lichting 2015) doet met zijn alledaagse apparaten waarbij de gebruiker een actieve rol speelt in zowel het ontwerp- als maakproces. Howard buigt zich over innovatieve manieren om digitale fabricagetools als 3D-printen en computergestuurde lasercutters of freesmachines in te zetten in een opensourcekennisplatform. Zo ontwerpt hij eenvoudige huishoudelijke apparaten als een waterkoker en stofzuiger die de consument zelf kan maken van bouten, koperleidingen en andere standaardmaterialen uit de bouwmarkt. Specifieke onderdelen als de beschermkap kunnen worden vervaardigd met een 3D-printer. De benodigde technieken worden gedeeld op het kennisplatform. Is het apparaat defect, dan kan de producerende consument oftewel prosumer deze zelf repareren. Deze doe-het-zelfproducten worden vervaardigd van lokale materialen en bieden een duurzaam en transparant alternatief voor massaproductie.

Wat zijn de opties voor een modeontwerper die zich wil onttrekken aan de dominante industrie? Wat betekent het om een productontwerper te zijn in een wereld die ten onder gaat aan overconsumptie?

Download manual for self-production Jesse Howard

Performer, dj, choreograaf – en ontwerper

Tijdens de afgelopen zeven jaar Talentontwikkeling zijn de grenzen van de ontwerpdisciplines niet alleen afgetast maar vooral ook opgerekt met een nieuw idioom. Er is social design, food design, conceptual design en speculative design. Architecten fungeren als kwartiermaker en cartograaf. Mode ontregelt met antropologische installaties. Meer nog dan met een set vaardigheden onderscheidt ontwerptalent zich met een onderzoekende mentaliteit. Soms is de individuele beroepspraktijk zo ingericht dat de disciplines grafisch ontwerp, architectuur of mode niet eens meer het vanzelfsprekende middelpunt zijn.

Tijdens de afgelopen zeven jaar Talentontwikkeling zijn de grenzen van de ontwerpdisciplines niet alleen afgetast maar vooral ook opgerekt met een nieuw idioom. Er is social design, food design, conceptual design en speculative design.

Juliette Lizotte

Juliette Lizotte (lichting 2020) wil met video’s en ‘larp’ (live action role-playing, een rollenspel waarbij spelers een fantasierol aannemen) discussie over klimaatverandering aanwakkeren. Onder de naam Jujulove is zij actief als dj, werkt ze samen met dansers en theatermakers en maakt ze met een modeontwerper uit gerecycled plastic kostuums voor de dansers in haar video’s. In een zelfgekozen rol als heks draagt zij het ecofeminisme uit, waarin de vrouw een scheppende en helende kracht op de natuur vertegenwoordigt. Via een multisensorische ervaring van beeld, geluid en performance mikt ze met haar werk vooral op jongeren en andere doelgroepen buiten het culturele veld. Maar haar fantasiewereld staat feitelijk ook parallel aan de traditionele ontwerpwereld. Jujulove is geen ontwerper maar creëert met uiteenlopende disciplines als film en storytelling een grensverleggend totaalontwerp.

Body.coding – Alvin Arthur

Niet langer staat de ontwerper centraal in zijn eigen ontwerppraktijk. Er wordt nadrukkelijk gezocht naar interdisciplinaire samenwerking en interactie. De Frans-Caraïbische programmeur/ontwerper Alvin Arthur (lichting 2020) is weliswaar getraind als ontwerper maar heeft zich ontplooid tot een veelzijdig performer, onderwijzer, onderzoeker en verbinder. Zijn instrumentarium is het eigen lichaam, dat hij gebruikt om te verbeelden hoe het schrijven van computerprogramma’s in zijn werk gaat. Body.coding noemt hij zijn mengvorm van choreografie, performance en design. Met een speciaal ontwikkeld lesprogramma vol groepsdans en beweging leert hij basisschoolkinderen dat hun leefomgeving digitaal is geprogrammeerd; van het ontwerpen en produceren van hun smartphone tot schoolgebouw en hun eigen woonplaats. Maar vooral ook dat programmeren en ontwerpen niet per se iets statisch is wat je doet achter een bureau. Ontwerpen is nadenken, bewegen, combineren en samenwerken.

Kijk het interview met Alvin Arthur tijdens Design Digger Live #4 terug: Design Digger Live #4 – Op het lijf ontworpen

En dan vooral dat laatste, samenwerken. Soms wordt vanuit twee verschillende disciplines samengewerkt; sieradenontwerper Noon Passama en modeontwerper Barbara Langendijk bijvoorbeeld. Maar steeds vaker ook bundelen ontwerpers hun kennis en vaardigheden in een hecht collectief. Knetterijs (lichting 2019) is een achttal grafisch ontwerpers die zich als één studio manifesteren. Ieder heeft zijn eigen expertise en functie; van analoge druktechnieken, zoals risoprint en zeefdrukken, tot digitale illustratietechnieken of de exploitatie van de Knetterijs-webshop. Het ontwikkelingsjaar werd benut met het gezamenlijk maken van drie ‘magazines’ waarin nieuwe technieken als grafische audiotracks en een interactief e-zine werden verkend. Het individuele ego heeft plaatsgemaakt voor een ‘we go’.

Knetterijs

Niet langer staat de ontwerper centraal in zijn eigen ontwerppraktijk. Er wordt nadrukkelijk gezocht naar interdisciplinaire samenwerking en interactie.

Storytellingen streetart

Deze transformatie van de ontwerpdisciplines zit inmiddels in de haarvaten van de Regeling Talentontwikkeling. Sinds 2019 wordt met de scout nights creatief talent dat niet is opgeleid aan de gangbare opleidingen – zoals de Design Academy Eindhoven of de TU Delft – een kans geboden om eigen werk te pitchen voor een selectiecommissie. Het zijn professionals in artdirection, storytelling of stadmaken die hiermee de kans krijgen om hun praktijk te verdiepen. Streetartist Saïd Kinos (lichting 2020) had al succes met zijn kleurrijke, grafische muurschilderingen waarin hij gebruikmaakt van ontwerptechnieken als collage en typografie. Dankzij een talentontwikkelingsbeurs kan hij het hokje streetart nu overstijgen en zijn praktijk uitbouwen tot die van een autonoom kunstenaar die niet meer alleen de stad als canvas heeft. Hij heeft zich bekwaamd in digitale technieken als augmented reality, animatie en projection mapping (de projectie van bewegend beeld op gebouwen).

Saïd Kinos

Zo valt het stimuleren van de individuele of collectieve praktijk samen met de ontwikkeling van het gehele vakgebied. Vaste uitgangspunten van traditionele ontwerpdisciplines als mode, design en architectuur worden verkend en verrijkt met nieuwe instrumenten, technieken, materialen en podia. Zodat inmiddels alles door elkaar loopt; straat, museum en website, cartografie en spuitbus, hekserij en 3D-printers. Deze ontwerptalenten reageren niet alleen op maatschappelijke ontwikkelingen – zij drukken er ook hun stempel op, en vormen daarmee de maatschappij van morgen. Wat meteen ook het ultieme bewijs is van de noodzaak van talentontwikkeling.

De lichting 2020 van de Regeling Talentontwikkeling wordt tijdens Dutch Design Week gepresenteerd in het Klokgebouw onder de naam Stimuleringsfonds Creatieve Industrie presents talent

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *